Стратэгічныя цяжбы

У Чарнігаве прайшоў сэмінар «Стратэгічныя справы ў практыцы праваабарончых арганізацыяў. Імплемэнтацыя de facto нормаў міжнароднага права», арганізаваны па ініцыятыве Гомельскага цэнтру стратэгічнае цяжбы.

Удзельнікі сэмінару на працягу 3-х дзён вывучалі асаблівасьці стратэгічных цяжбаў, знаёміліся з досьведам Цэнтру стратэгічнай абароны (г.Харкаў). Шмат увагі было нададзена канкрэтным праблемам і падзеям, па якіх вяліся стратэгічныя справы ва Ўкраіне.

Айгуль Муканава і Яна Заікіна, Харкаў

Айгуль Муканава і Яна Заікіна, якія прадстаўляюць Цэнтар стратэгічнай абароны, вылучылі некалькі асноўных напрамкаў дзейнасьці Цэнтру:

1. Права на жыцьцё. Сярод парушэньняў, якія патрабавалі ўзбуджэньня стратэгічнай цяжбы й звароту ў Эўрапейскі суд па правах чалавека, былі вылучаныя такія, як непрадстаўленьне неабходнай мэдычнай дапамогі асобам пад вартай (Біляк супраць Украіны), адсутнасьць эфэктыўнага разсьледваньня сьмерці (Маснева супраць Украіны), адмова допуску сваякоў загінулага да матэрыялаў разсьледваньня й магчымасьці прыймаць у ім удзел (Міхайлава ды інш супраць Украіны).

2. Катаваньні й жорсткае абыходжаньне. Тут спыніліся на справах, зьвязаных са зьбіцьцём супрацоўнікамі міліцыі (Афанасьеў супраць Украіны, Савін супраць Украіны), экстрадыцыяй у краіну, дзе могуць быць ужытыя катаваньні (Дубовік супраць Украіны), непрадстаўленьне замяшчальнай тэрапіі пасьля заключэньня пад варту (пакуль няма рашэньняў Эўрапейскага суда). У апошнім выпадку гаворка ідзе пра тое, што некаторыя нарказалежныя прымаюць прэпараты, якія дазваляюць пазьбягаць выкарыстаньне наркотыкаў, у зьняволеньні дадзеныя прэпараты не даюць (у прыватнасьці, мэтадон), што выклікае фізычныя й душэўныя пакуты, як і ў выпадках, калі, напрыклад, не даюць абязбольвальныя для анкалягічных хворых.

Асобна была абмеркавана праблема катаваньняў і жорсткага абыходжаньня ў пэнітэнцыярных установах, якія выяўляліся ў адмове ў прадстаўленьні адэкватнай мэдычнай дапамогі (Ухань супраць Украіны), дрэнных умовах ўтрыманьня – адсутнасьць вэнтыляцыі, сьвятла, дрэннае харчаваньне (Мельнік супраць Украіны), дрэнных умовах пры транспартоўцы.

3. Утрыманьне пад вартай: адвольнае затрыманьне, адсутнасьць разумнага падазрэньня для заключэньня пад варту (Сінькова супраць Украіны, на разглядзе ў ЕСПЧ), незаконнае ўтрыманьне пад вартай у пэрыяд паміж заканчэньнем сьледства й пачаткам судовага працэсу (Харчанка супраць Украіны), своечасовасьць разгляду хадайніцтваў аб пераглядзе меры стрыманьня (Харчанка супраць Украіны), затрыманьне для іншых мэтаў, чым прадугледжана арт.5 Канвэнцыі (за выказваньне поглядаў) (Сінькова супраць Украіны).

4. Умяшальніцтва ў асабістае жыцьцё: распаўсюджваньне прадстаўнікамі дзяржавы канфідэнцыйнай інфармацыі, адмова ў атрыманьні асабістай інфармацыі, забарона на сустрэчы й кантроль карэспандэнцыі асобаў, якія знаходзяцца ў месцах пазбаўленьня волі (Назаранка супраць Украіны), неаформленых і неабгрунтаваныя ператрусы, незаконны агляд і пастаноўка дыягназу, дзеяньні дзяржавы, прывялі да забруджваньня паветра, вады, шуму, вібрацыі, пашкоджаньня й абясцэньваньня жыльля (Грымкоўская супраць Украіны, Дубецкі супраць Украіны).

5. Справядлівае судовае разбіральніцтва: выкарыстаньне паказаньняў, атрыманых пад катаваньнямі (Баліцкі супраць Украіны), адсутнасьць доступу да адвакату, перакладчыку (Шабельнік супраць Украіны), працягласьць судовага разьбіральніцтва, праўная нявызначанась і няўстойлівасьць судовых рашэньняў (Іванова супраць Украіны), працягласьць невыкананьня судовых рашэньняў (Іваноў супраць Украіны), адсутнасьць у вырашэньні суда адказаў на аргумэнты пазоўніка (Проніна супраць Украіны), неапраўданы ўдзел пракурора ў судовых працэсах па грамадзянскіх і гаспадарчым спрэчках.

Украінскія калегі расказалі й аб дасягнутых выніках, атрыманых дзякуючы судовым цяжбам, ініцыяваным харкаўскіх Цэнтрам стратэгічнай абароны. Гэта, па-першае, увядзеньне ў Крымінальна-працэсуальны кодэкс кіраўніка аб працэдуры ў адносiнах да асобаў, якія чакаюць экстрадыцыі. Па-другое, зьмена працэдуры ўтрыманьня затрыманых з псыхічнымі захворваньнямі і, па-трэцяе, распрацоўка новага крымінальна-працэсуальнага кодэксу.

Асобна была закранута тэма пілётных рашэньняў Эўрапейскага суда. У 2011 годзе было прынята Правіла 61, якое рэглямэнтуе працэдуру прыняцьця пілётнага рашэньня па справе, якая паказвае існаваньне ў дзяржаве структурных альбо сыстэмных праблемаў, якія прывялі альбо могуць прывесьці да масавай падачы адпаведных скаргаў. Іншымі словамі, Эўрапейскі суд сутыкнуўся з праблемай, калі паступаюць скаргі-клоны, якія датычацца адной і той жа праблемы, зь якой сутыкаюцца розныя людзі. У сваім пілётным вырашэньні Суд вызначае характар ​​устаноўленых структурных альбо сыстэмных праблемаў альбо іншых недахопаў, а таксама характар ​​мераў па выпраўленьні становішча, якія дзяржавы павінны прыняць на нацыянальным узроўні ў рамках пастанаўляючай часткі рашэньня.

Працэдура прыняцьця пілётнага рашэньня перасьледуе тры мэты: дапамагчы 47 эўрапейскім дзяржавам, якія ратыфікавалі Эўрапейскую Канвэнцыю па правах чалавека, у вырашэньні сыстэмных альбо структурных праблемаў на нацыянальным узроўні; забясьпечыць больш апэратыўнае атрыманьне кампэнсацыі зацікаўленымі асобамі; і дапамагчы Эўрапейскаму Суду па правах чалавека больш эфэктыўна й хутка спраўляцца з нагрузкай, за кошт скарачэньня колькасьці падобных (і, як правіла, складаных) справаў, якія неабходна вывучыць ў дэталях.

Васіль Палякоў і Леанід Судаленка, Гомель

Адвакаты, якія ўдзельнічаюць у сэмінары (дакладней, экс-адвакаты пасьля падзеяў сьнежня 2011г.) спыніліся на ролі адвакатаў у прасоўваньні міжнародных стандартаў у галіне правоў чалавека. На думку В.М.Букштынава, прычына неўспрыняцьця міжнародных нормаў закладзена ў самой судовай сыстэме, якая склалася ў Беларусі.

Для судзьдзяў нашмат важней інструкцыі, чым Канстытуцыя й міжнародныя дамовы. Некалькі гадоў таму ўведзена практыка, калі Канстытуцыйны суд Беларусі дае заключэньне адпаведнасьці законапраекту перад ягоным падпісаньнем Лукашэнкам.

Ўхваляюць з 2008 году абсалютна ўсе законапраекты. Як можа КС потым аб’ектыўна даць заключэньне па запыце таго ці іншага суб’екту, калі да гэтага было ўжо зроблена заключэньне КС?

Цікавай зьявілася заўвага аб працэдуры памілаваньня. Ва Указе прэзыдэнта такое становішча ёсьць, што для памілаваньня неабходна адпаведнае хадайніцтва. Аднак указ зьмяшчае выключэньні, калі чалавек прысуджаны да сьмяротнага пакараньня, то прэзыдэнт можа па сваёй ініцыятыве прыняць рашэньне. У Канстытуцыі ёсьць норма сярод паўнамоцтваў прэзыдэнта, якая прадугледжвае права на памілаваньне асуджаных і няма аніякіх адсылачных нормаў на законы, гэта значыць нічога не гаворыцца пра пісьмовы зварот аб памілаваньні.

Прывялі таксама прыклады пасьпяховых стратэгічных справаў, якія мелі месца ў іхнае практыцы. Рахманько знаходзіўся пад хатнім арыштам, але хатні арышт не залічваецца ў тэрмін пазбаўленьня волі. Букштынаў зьвяртаўся ў розныя інстанцыі й з КС прыйшоў ліст пра тое, што неабходна зьмяняць заканадаўства. У выніку былі ўнесеныя зьмены й залічылі хатні арышт.

У цяперашні час тандэм праваабаронца-адвакат вельмі важны, так як магчымасьці адвакатаў у сфэры абароны правоў чалавека вельмі абмежаваныя.

Прыклад пасьпяховай стратэгічнай цяжбы ў рамках нацыянальнай судовай сыстэмы, якая была зьдзейсьнена адвакатам. Каля 2000 году падабаронны быў затрыманы ў раёне Санкт-Пецярбургу беларускімі праваахоўнымі ворганамі й дастаўлены ў Беларусь. Абвінавачваньне было сур’ёзным і яго прысудзілі да сьмяротнага пакараньня. Скаргі пакідалі без задавальненьня. Звярнуліся ў Камітэт ААН па правах чалавека, матывуючы адвольнага затрыманьня, без выкананьня адпаведнай працэдуры. Скончылася тым, што старшыня Вярхоўнага суду прынёс пратэст на прысуд, хоць і не спасылаючыся на міжнародныя нормы. У выніку абвінавачаны быў асуджаны на 14 гадоў.

Пасьля дадзеная справа была апублікаваная ў часопісе Вярхоўнага суду «Судовы весьнік” у якасьці прыкладу дапушчаных парушэньняў, якія неабходна пазьбягаць (затрыманьне ў фармаце выкраданьня).

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Удзельнікі сэмінару, Чарнігаў

Стратегическая тяжба: теория и практика

В Чернигове прошел семинар «Стратегические дела в практике правозащитных организаций. Имплементация de facto норм международного права», организованный по инициативе Гомельского центра стратегической тяжбы.

Участники семинара на протяжении 3-х дней изучали особенности стратегических тяжб, знакомились с опытом Центра стратегической защиты (г. Харьков). Много внимания было уделено конкретным проблема и событиям, по которым велись стратегические дела в Украине.

Айгуль Мукановаа и Яна Заикина, представляющие Центр стратегической защиты, выделили несколько основных направлений деятельности Центра:

1. Право на жизнь. Среди нарушений, которые требовали возбуждения стратегической тяжбы и обращения в Европейский суд по правам человека, были выделены такие, как непредоставление необходимой медицинской помощи лицам под стражей (Биляк против Украины), отсутствие эффективного расследования смерти (Маснева против Украины), отказ допуска родственников погибшего к материалам расследования и возможности принимать в нем участие (Михайлова и др. против Украины).

2. Пытки и жестокое обращение. Здесь остановились на делах, связанных с избиением сотрудниками милиции (Афанасьев против Украины, Савин против Украины), экстрадицией в страну, где могут быть применены пытки (Дубовик против Украины), непредоставление заместительной терапии после заключения под стражу (пока нет решений Европейского суда). В последнем случае речь идет о том, что некоторые наркозависимые принимают препараты, которые позволяют избегать использование наркотиков, в заключении данные препараты не дают (в частности, метадон), что вызывает физические и душевные страдания, как и в случаях, когда, например, не дают обезболивающие для онкологических больных.

Отдельно была обсуждена проблема пыток и жестокого обращения в пенитенциарных учреждениях, которые проявлялись в отказе в предоставлении адекватной медицинской помощи (Ухан против Украины), плохих условиях содержания – отсутствие вентиляции, света, плохое питание (Мельник против Украины), плохих условиях при транспортировке.

3. Содержание под стражей: произвольное задержание, отсутствие разумного подозрения для заключения под стражу (Синькова против Украины, на рассмотрении в ЕСПЧ), незаконное содержание под стражей в период между окончанием следствия и началом судебного процесса (Харченко против Украины), своевременность рассмотрения ходатайств о пересмотре меры пресечения (Харченко против Украины), задержание для иных целей, нежели предусмотрено ст. 5 Конвенции (за выражение взглядов) (Синькова против Украины)

4. Вмешательство в личную жизнь: распространение представителями государства конфиденциальной информации, отказ в получении личной информации, запрет на встречи и контроль корреспонденции лиц, находящихся в местах лишения свободы (Назаренко против Украины), неоформленные и необоснованные обыски, незаконный осмотр и постановка диагноза, действия государства, приведшие к загрязнению воздуха, воды, шуму, вибрациям, повреждению и обесцениванию жилища (Грымковская против Украины, Дубецкая против Украины)

5. Справедливое судебное разбирательство: использование показаний, полученных под пытками (Балицкий против Украины), отсутствие доступа к адвокату, переводчику (Шабельник против Украины), длительность судебного разбирательства, правовая неопределенность и неустойчивость судебных решений (Иванова против Украины), длительность неисполнения судебных решений (Иванов против Украины), отсутствие в решении суда ответов на аргументы истца (Пронина против Украины), неоправданное участие прокурора в судебных процессах по гражданским и хозяйственным спорам.

Украинские коллеги рассказали и о достигнутых результатах, полученных благодаря судебным тяжбам, инициированных харьковским Центром стратегической защиты. Это, во-первых, введение в Уголовно-процессуальный кодекс главы о процедуре в отношении лиц, ожидающих экстрадиции. Во-вторых, изменение процедуры содержания задержанных с психическими заболеваниями и, в-третьих, разработка нового уголовно-процессуального кодекса.

Отдельно была затронута тема пилотных решений Европейского суда. В 2011 году было принято Правило 61, регламентирующее процедуру принятия пилотного решения по делу, показывающему существование в государстве структурных или системных проблем, которые привели или могут привести к массовой подаче соответствующих жалоб. Иными словами, Европейский суд столкнулся с проблемой, когда поступают жалобы-клоны, касающиеся одной и той же проблемы, с которой сталкиваются разные люди. В своем пилотном решении Суд определяет характер установленных структурных или системных проблем или других недостатков, а также характер мер по исправлению положения, которые государства должны принять на национальном уровне в рамках постановляющей части решения.

Процедура принятия пилотного решения преследует три цели: помочь 47 европейским государствам, которые ратифицировали Европейскую Конвенцию по правам человека, в решении системных или структурных проблем на национальном уровне; обеспечить более оперативное получение возмещения заинтересованными лицами; и помочь Европейскому Суду по правам человека более эффективно и быстро справляться с нагрузкой, за счет сокращения числа подобных (и, как правило, сложных) дел, которые необходимо изучить в деталях.

Белорусские правозащитники рассказали об опыте сотрудничества с Комитетом ООН по правам человека. Были приведены примеры успешных дел Гомельского центра стратегической тяжбы и группы витебских правозащитников.

Участвующие в семинаре адвокаты (точнее, экс-адвокаты после событий декабря 2011 г.) остановились на роли адвокатов в продвижении международных стандартов в сфере прав человека. По мнению В.М.Букштынова, причина невосприятия международных норм заложена в самой судебной системе, сложившейся в Беларуси. Для судей намного важнее инструкции, чем Конституция и международные договоры. Несколько лет назад введена практика, когда Конституционны суд Беларуси дает заключение соответствия законопроекта перед его подписанием Лукашенко. Одобряют с 2008 года абсолютно все законопроекты. Как может КС потом объективно дать заключение по запросу того или иного субъекта, если до этого было уже сделано заключение КС?

Интересным оказалось замечание о процедуре помилования. В Указе президента такое положение есть, что для помилования необходимо соответствующее ходатайство. Однако указ содержит исключения, когда человек приговорен к смертной казни, то президент может по своей инициативе принять решение. В Конституции есть норма среди полномочий президента, которая предусматривает право на помилование осужденных и нет никаких отсылочных норм на законы, то есть ничего не говорится о письменном обращении о помиловании.

Привели также примеры успешных стратегических дел, которые имели место в их практике. Рахманько находился под домашним арестом, но домашний арест не засчитывается в срок лишения свободы. Букштынов обращался в разные инстанции и из КС пришло письмо о том, что необходимо менять законодательство. В итоге были внесены изменения и зачли домашний арест.

В настоящее время тандем правозащитник-адвокат очень важен, так как возможности адвокатов в сфере защиты прав человека весьма ограничены.

Пример успешной стратегической тяжбы в рамках национальной судебной систему, осуществленной адвокатом. Около 2000 года подзащитный был задержан в районе Санкт-Петербурге белорусскими правоохранительными органами и доставлен в Беларусь. Обвинение было серьезное и его приговорили к смертной казни. Жалобы оставляли без удовлетворения. Обратились в Комитет ООН по правам человека, мотивируя произвольность задержания, без соблюдения соответствующей процедуры. Закончилось тем, что председатель Верховного суда принес протест на приговор, хотя и не ссылаясь на международные нормы. В итоге обвиняемый был осужден на 14 лет.

Впоследствии данное дело было опубликовано в журнале Верховного суда «Судовы веснік» в качестве примера допущенных нарушений, которые необходимо избегать (задержание в формате похищения).

Паводле праўнай разсылкі,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Ён жа судзіць па закону, не прызнаючы верхавенства Канстытуцыі і іерархіі нарматыўных актаў.

Сёньня, 8 траўня, магілёўскі абласны суд у асобе судзьдзі Сяргея Конева не задаволіў скрагу на пастанову суда Ленінскага раёну аб прысуджэньні штрафу ў памеры трох мільёнаў рублёў грамадзкаму актывісту Сяржуку Нягаціну за распаўсюд незарэгістраванай газэты «Тут і цяпер» без адпаведнай дамовы на распаўсюд.

Судзьдзя аргумэнтаваў сваё рашэньне тым, што паводле закону на распаўсюд выданьня неабходна спэцыяльная дамова, аднак ён не ўлічыў той факт, што газэта незарэгістраваная й мае наклад 299 асобнікаў.

«Закон «Аб СМІ» ч.1 арт.17 устанаўлівае правілы распаўсюду прадукцыі сродкаў масавай інфармацыі. Там сказана, што распаўсюд выданьня адбываецца на падставе заканадаўства юрыдычнай асобай, на якую ўскладзены функцыі рэдакцыі СМІ, альбо на падставе дамовы, якую яна заключыла ва ўстаноўленым парадку з распаўсюджвальнікамі прадукцыі СМІ», – гаворыць Барыс Бухэль.

«У нашым выпадку рэдакцыя газэта «Тут і цяпер» не зьяўляецца юрыдычнай асобай, бо наклад газэты не перавышае 299 асобнікаў. За парушэньне гэтага артыкулу ў Беларусі, на маю думку, судзяць упершыню.

Словы судзьдзі аб тым, што судзіць па Канстытуцыі можна толькі ў ЗША, а не ў Беларусі, сьведчаць, што судзьдзя не разуме тэксту сваёй прысягі, бо калі ён даваў клятву, уступаючы на пасаду судзьдзі, то кляўся падпарадкоўвацца толькі Канстытуцыі й быць справядлівым і неперадузятым у сваіх дзеяньнях. Аб тым што ў Канстытуцыі ёсьць артыкулы наўпростага дзеяньня й ёсьць іерархія нарматыўных актаў, а таксама, што ў выпадку супярэчнасьцяў заканадаўчых актаў мусіць дзейнічаць перш за ўсё Канстытуцыя, мне падалося, судзьдзя пачуў гэта ад мяне ўпершыню.

На маё пытаньне, як судзьдзя абласнога суду можа не ведаць такіх рэчаў – ён прамаўчаў», – працягвае праваабаронца.

Нагадаем, што Сяржук Нягацін быў затрыманым на Быхаўскім рынку падчас распаўсюду выданьня ў красавіку бягучага году. Ён быў дастаўлены ў пастарунак супрацоўнікамі спэцназу. У пастарунку ў яго канфіскавалі 80 асобнікаў выданьня. Праз тыдзень міліцыянт з пастарунку патэлефанаваў актывісту й прапанаваў прыйсьці, каб забраць свае газэты. Як толькі Сяржук зьявіўся ў пастарунку, на яго склалі адміністратыўны пратакол і адвезьлі ў суд. Суд прыгаварыў яго да штрафу ў памеры трох мільёнаў рублёў.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Могилевский судья Конев: «Судить по Конституции можно в США, а не в Беларуси»

Он же судит по закону, не признавая верховенство Конституции и иерархии нормативных актов.

Сегодня, 8 мая, могилевский областной суд в лице судьи Сергея Конева не удовлетворил жалобу на постановление суда Ленинского района о присуждении штрафа в размере трех миллионов рублей общественному активисту Сергю Негатину за распространение незарегистрированной газеты «Тут і цяпер» без соответствующего договора на распространение.

Судья аргументировал свое решение тем, что по закону на распространение издания необходимо специальное соглашение, однако он не учёл тот факт, что газета незарегистрированная и имеет тираж 299 экземпляров.

«Закон «ОСМИ» ч.1 ст.17 устанавливает правила распространения продукции средств массовой информации. Там сказано, что распространение издания происходит на основании законодательства юридическим лицом, на которое возложены функции редакции СМИ, либо на основании договора заключенного ей в установленном порядке с распространителем продукции СМИ», – говорит Борис Бухель.

«В нашем случае редакция газеты «Тут і цяпер» не является юридическим лицом, так как тираж газеты не превышает 299 экземпляров. За нарушение этой статьи в Беларуси, по моему мнению, судят впервые.

Слова судьи о том, что судить по Конституции можно только в США, а не в Беларуси, свидетельствуют, что судья не понимал текста своей присяги, ведь когда он давал клятву, вступая на должность судьи, то клялся подчиняться только Конституции и быть справедливым и непредвзятым в своих действиях. О том что в Конституции есть статьи прямого действия и есть иерархия нормативных актов, а также, что в случае противоречий законодательных актов должна действовать прежде всего Конституция, мне показалось, судья услышал это от меня впервые.

На мой вопрос, как судья областного суда может не знать таких вещей – он промолчал», – продолжает правозащитник.

Напомним, что Сергей Негатин был задержан на Быховском рынке во время распространения издания в апреле текущего года. Он был доставлен в отделение сотрудниками спецназа. В отделении у него изъяли 80 экземпляров издания. Через неделю милиционер из участка позвонил активисту и предложил прийти, чтобы забрать свои газеты. Как только Сергей появился в отделении, на него составили административный протокол и отвезли в суд. Суд приговорил его к штрафу в размере трех миллионов рублей.

Паводле spring96.org,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Валянцін Стэфановіч, намесьнік старшыні ПЦ “Вясна”

Намесьнік старшыні ПЦ “Вясна” Валянцін Стэфановіч 4 траўня накіраваў на імя старшыні Менскага гарадзкога суду заяву пра грубейшае парушэньне заканадаўства з боку судзьдзі Цэнтральнага раёну Алены Сямак, якая зацягвае разгляд скаргі невыязнога праваабаронцы.

Як адзначаецца ў скарзе, Валянцін Стэфановіч 21 сакавіка зьвярнуўся ў суд Цэнтральнага раёну Менску са скаргай на дзеяньні Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь. (Паводле даведкі з адзьдзелу па грамадзянстве й міграцыі Партызанскага РУУС г.Менску, рашэньнем менавіта гэтага міністэрства праваабаронцу абмежаваны выезд за межы Беларусі.) Паводле паштовага апавяшчэньня скарга атрыманая судом Цэнтральнага раёну 26 сакавіка. Аднак судзьдзя Алена Сямак, якой была перададзеная скарга ў вытворчасьць, дагэтуль не прызначыла разгляду ў судовым паседжаньні.

“Згодна з ч.1 арт. 337 ГПК Рэспублікі Беларусь справы, якія ўзнікаюць з адміністратыўна-праўных адносінаў, разглядаюцца судом не пазьней месячнага тэрміну ад дня паступленьня заявы ў суд, калі іншае не ўстаноўлена дадзеным Кодэксам і іншымі актамі заканадаўства. Такім чынам, мая скарга на дзеньні Міністэрства абароны па незаконным абмежаваньні майго права на выезд за межы Рэспублікі Беларусь павінна была быць разгледжаная судзьдзёй А.Сямак не пазьней за 26 красавіка. Чаму дагэтуль не адбылося разгляду скаргі й чаму судзьдзя А.Сямак парушае патрабаваньні дзеючага заканадаўства пры ажыцьцяўленьні правасудзьдзя, мне не зразумела”, – піша Стэфановіч старшыні Менгарсуда.

Праваабаронца лічыць, што сваімі дзеяньнямі судзьдзя Алена Сямак дапусьціла грубейшае парушэньне дзеючага заканадаўства пры ажыцьцяўленьні ёй правасудзьдзя. У сувязі з гэтым, кіруючыся артыкуламі 111, 114, 115, 119 Кодэксу Рэспублікі Беларусь аб судаўладкаваньні й статусе судзьдзяў, ён просіць узбудзіць дысцыплінарную вытворчасьць і прыцягнуць судзьдзю Алену Сямак да дысцыплінарнай адказнасьці, прадугледжанай дзеючым заканадаўствам.

“Гэта працяг своеасаблівага экспэрымэнту, які я праводжу ў зьвязку з тым, што мне незаконна абмежавана права на выезд з краіны, – тлумачыць Валянцін Стэфановіч. – Ягоная мэта – яшчэ раз прадэманстраваць, у што ператварылася нашая так бы мовіць незалежная судовая сыстэма. А ўвогуле пасьля таго, як скарыстаю ўсе магчымасьці на нацыянальным роўні я пляную зьвярнуцца ў Камітэт па правах чалавека ААН з індывідуальным зваротам аб тым, што, па-першае, мне незаконна, у тым ліку ў парушэньне патрабаваньяў Міжнароднага Пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах, было абмежаванае права пакідаць сваю краіну – выключна ў сувязі з маёй праваабарончай дзейнасьцю. Па-другое, мне было адмоўлена ў правасудзьдзі ў краіне, таму што я апэляваў да суду, а суд маю справу папросту ігнаруе”.

Нагадаем, 11 сакавіка бягучага году пры пераездзе дзяржаўнай мяжы Рэспублікі Беларусь у памежным пераходзе “Каменны лог” Валянціну Стэфановічу было адмоўлена ў праве выезда з Рэспублікі Беларусь. Паводле тлумачэньняў начальніка памежнай службы, пашпартныя зьвесткі праваабаронцы значацца ў банку дадзеных аб грамадзянах Рэспублікі Беларусь, права якіх на выезд з Рэспублікі Беларусь часова абмежаванае.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Валентин Стефанович добивается наказания судьи Елены Семак

Заместитель руководителя ПЦ «Вясна» Валентин Стефанович 4 мая направил на имя председателя Минского городского суда заявление о грубейшем нарушении законодательства со стороны судьи Центрального района Елены Семак, которая затягивает рассмотрение жалобы невыездного правозащитника.

Как указано в жалобе, Валентин Стефанович 21 марта обратился в суд Центрального района Минска с жалобой на действия Министерства обороны Республики Беларусь. (Согласно справке из отдела по гражданству и миграции Партизанского РУВД г.Минска, решением именно этого министерства правозащитника ограничен выезд за пределы Беларуси.) Согласно почтовому уведомлению жалоба получена судом Центрального района 26 марта. Однако судья Елена Семак, которой была передана жалоба в производство, до сих пор не назначила рассмотрения в судебном заседании.

“Согласно ч.1 ст. 337 ГПК Республики Беларусь дела, возникающие из административно-правовых отношений, рассматриваются судом не позднее месячного срока со дня поступления заявления в суд, если иное не установлено настоящим Кодексом и иными актами законодательства. Таким образом, моя жалоба на действия Министерства обороны по незаконному ограничению моего права на выезд за пределы Республики Беларусь должна была быть рассмотрена судьей А. Семак не позднее 26 апреля. Почему до сих пор не состоялось рассмотрение жалобы и почему судья А. Семак нарушает требования действующего законодательства при осуществлении правосудия, мне не понятно”, – пишет Стефанович председателю Мингорсуда.

Правозащитник считает, что своими действиями судья Елена Семак допустила грубейшее нарушение действующего законодательства при осуществлении правосудия. В этой связи, руководствуясь статьями 111, 114, 115, 119 Кодекса Республики Беларусь о судоустройстве и статусе судей, он просит возбудить дисциплинарное производство и привлечь судью Елену Семак к дисциплинарной ответственности, предусмотренной действующим законодательством.

“Это продолжение своеобразного эксперимента, который я провожу в связи с тем, что мне незаконно ограничено право на выезд из страны, – объясняет Валентин Стефанович. – Его цель – еще раз продемонстрировать, во что превратилась наша так сказать независимая судебная система. А вообще после того, как использую все возможности на национальном уровне, я планирую обратиться в Комитет по правам человека ООН с индивидуальным обращением о том, что, во-первых, мне незаконно, в том числе в нарушение требований Международного Пакта о гражданских и политических правах, было ограничено право покидать свою страну – исключительно в связи с моей правозащитной деятельностью. Во-вторых, мне было отказано в правосудии в стране, потому что я апеллировал к суду, а суд мое дело попросту игнорирует”.

Напомним, 11 марта текущего года при переезде государственной границы Республики Беларусь в пограничном переходе “Каменный лог” Валентину Стефановичу было отказано в праве выезда из Республики Беларусь. Из объяснений начальника пограничной службы следовало, что паспортные данные правозащитника значатся в банке данных о гражданах Республики Беларусь, право которых на выезд из Республики Беларусь временно ограничено.

Паводле spring96.org,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Вацловас Жыле, Штаб Дэпартамэнту паліцыі Летувы (Вільня)

Што канкрэтна робіцца ў Летуве, каб ахова правоў і свабодаў грамадзянаў паліцыяй не засталася звычайнай дэклярацыяй добрых намераў? Прадстаўляем матэрыял (відэа) з працягам сустрэчы групы беларускіх юрыстаў з прадстаўнікамі Дэпартамэнту паліцыі Летувы (адказы й пытаньні).

Сустрэча праходзіла напрыканцы сакавіка 2012 году ў Вільні ў межах праграмы Інстытуту разьвіцьця й трэнінгу Educatio й фундацыі Конрада Адэнаўэра.

У матэрыяле прапануецца пытаньне ўдзельніка беларускай групы экспэртаў да прадстаўнікоў Дэпартамэнту паліцыі Летувы адносна рэалізаці на практыцы дадзенай дзяржаўнай інстытуцыяй публічна агучваемых прынцыпаў і задачаў паліцыі – служыць уласнаму народу й грамадзтву, ахоўваць асноўныя канстытуцыйныя правы й свабоды кожнага грамадзяніна.

Прадстаўнікамі Дэпартамэнту паліцыі Летувы даюцца адказы на пытаньне аб тым, што робіцца, каб высокія словы пра канстытуцыйна гарантаваныя дзяржавай правы й свабоды грамадзянаў не засталіся “пустым гукам” на практыцы (!?) Яны тлумачаць, што канкрэтна зьмянілася й зьдзяйсьняецца Дэпартамэнтам паліцыі Летувы, каб рэальна ахоўваць грамадзянскія правы й свабоды гамадзянаў.

Уяўляецца, што пастаноўка дазенага пытаньня й адказы на яго – вельмі важны й вызначальныя для стварэньня функцычваньня ў грамадзтве сапраўднага клімату даверу й дэмакратычных свабодаў, тых абароненасьці й камфорту, якія адчувае кожны чалавек у любой цывілізаванай, Эўрапейскай краіне.

Для цяперашняга стану беларускага грамадзтва гэта – надзвычайна актуальная тэма!

P/S

Тэма: “Паліцыя: юрыдычныя падставы, правы й абавязкі, супрацоўніцтва з судамі”

У сустрэчы з боку Дэпартамэнту паліцыі Летувы прынялі ўдзел: Тацяна Русенка (Управа крымінальнай паліцыі, адзьдзел кантролю за дзейнасьцю, нутраных разсьледваньняў і папярэдняга сьледзтва), Саўлюс Казлаўскас (Управа грамадзкай паліцыі, начальнік Адзьдзелу гармадзкай паліцыі па масавых мерапрыемствах і экстрэмальных сытуацыях) і Вацловас Жыле (Штаб Дэпартамэнту паліцыі).

“Бараніць, ахоўваць, дапамагаць”, – думаецца, што дадзеныя годныя мэты павіны сапраўды ўзьнімаць аўтарытэт праваахоўных службаў у любой краіне!

Быць на высокім прафэсыйным узроўні, мець высокі давер у грамадзтве, захоўваць афіцэрскія гонар і годнасьць, дзейнічаць па зразумелых і празрыстых законах у інтарэсах абароны правоў і свабодаў грамадзянаў … – ніколі не позна.

Пачаць зьмены ў дадзеным вельмі пазытыўным, станоўчым кірунку – лепшая пэрспэктыва.

Відэа – ТУТ

Матэрыялы па тэме:
Летувіская паліцыя: бараніць, ахоўваць, дапамагаць (пачатак сустрэчы, відэа)
Чаму б Менску не пераняць станоўчы досьвед праўных трансфармацыяў Вільні))…!?

Паводле Alvistud,
Licviny-INFA,
Алесь Вольны,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Вільня (сакавік 2012 г.)

Прадстаўляем пачатак сустрэчы групы беларускіх юрыстаў з прадстаўнікамі Дэпартамэнту паліцыі Летувы, якая адбылася напрыканцы сакавіка 2012 году ў Вільні ў межах праграмы Інстытуту разьвіцьця й трэнінгу Educatio й фундацыі Конрада Адэнаўэра.

Учасе распачатай сустрэчы разглядаецца тэма: “Паліцыя: юрыдычныя падставы, правы й абавязкі, супрацоўніцтва з судамі”

У сустрэчы з боку Дэпартамэнту паліцыі Летувы прынялі ўдзел: Тацяна Русенка (Управа крымінальнай паліцыі, адзьдзел кантролю за дзейнасьцю, нутраных разсьледваньняў і папярэдняга сьледзтва), Саўлюс Казлаўскас (Управа грамадзкай паліцыі, начальнік Адзьдзелу гармадзкай паліцыі па масавых мерапрыемствах і экстрэмальных сытуацыях) і Вацловас Жыле (Штаб Дэпартамэнту паліцыі).

“Бараніць, ахоўваць, дапамагаць”, – думаецца, што дадзеныя годныя мэты павіны сапраўды ўзьнімаць аўтарытэт праваахоўных службаў у любой краіне!

Быць на высокім прафэсыйным узроўні, мець высокі давер у грамадзтве, захоўваць афіцэрскія гонар і годнасьць, дзейнічаць па зразумелых і празрыстых законах у інтарэсах абароны правоў і свабодаў грамадзянаў … – ніколі не позна.

Пачаць зьмены ў дадзеным вельмі пазытыўным, станоўчым кірунку – лепшая пэрспэктыва.

У матэрыяле прапануем пачатак сустрэчы з прадстаўленьнем удзельнікаў і прэзэнтацыяй рэклямнага кліпу.

ВІДЭА – ТУТ

Вільня (сакавік 2012 г.)

P/S
Артыкул па тэме: Чаму б Менску не пераняць станоўчы досьвед праўных трансфармацыяў Вільні))…!?

Паводле Alvistud,
Licviny-INFA,
Падрыхтаваў Алесь Вольны,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Леанід Судаленка, Гомель

У Чарнігаве адбыўся сэмінар «Стратэгічныя справы ў практыцы праваабарончых арганізацыяў. Імплемэнтацыя дэ-факта нормаў міжнароднага права», арганізаваны па ініцыятыве Гомельскага Цэнтру стратэгічнае цяжбы. На працягу 3-х дзён беларускія праваабаронцы сумесна з сваімі калегамі з Украіны вывучалі асаблівасьці стратэгічных цяжбаў, знаёміліся з досьведам стратэгічнай абароны Харкаўскай праваабарончай групы.

Прадстаўнікі Гомельскага Цэнтру стратэгічнае цяжбы Леанід Судаленка й Васіль Палякоў лічаць неацэнным досьвед сваіх калегаў зь іншых краінаў у пытаньнях вядзеньня стратэгічных цяжбаў, накіраваных як на зьмену існуючых прабелаў і недахопаў у нацыянальным заканадаўстве, гэтак і практыкі ягонага прымяненьня. Яны таксама ўпэўненыя, што не за гарамі той час, калі Беларусь ратыфікуе Эўрапейскую Канвэнцыю аб абароне правоў чалавека, пасьля чаго беларусы змогуць абараняць свае правы і ў Эўрапейскім Судзе па правах чалавека.

Л. Судаленка: – на жаль, вымушаны падкрэсьліць той факт, што ў Беларусі вельмі складана дамагчыся станоўчага выніку той ці іншай стратэгічнай цяжбы. Суб’екты, упаўнаважаныя ўплываць на зьмяненьне заканадаўства й практыку ягонага прымяненьня, праваабаронцаў пакуль ня хочуць чуць. У выніку, з кожным годам назапашваецца колькасьць рашэньняў Камітэту ААН па правах чалавека па скаргах беларускіх грамадзянаў аб парушэньні тых ці іншых правоў, гарантаваных міжнароднымі дамовамі краіны.

- Тым ня менш, у бліжэйшай пэрспэктыве нашай краіне не сыйсьці ад пытаньняў, якія ўзнімаюцца праваабаронцамі. Досьвед нашых суседзяў, як на Захадзе, гэтак і на Усходзе паказвае, што іхны ўрад, так ці інакш вымушаны рэагаваць на пытаньні, што ўздымаюцца праваабаронцамі ў сувязі з парушэньнем правоў чалавека, – падкрэсьліў кіраўнік Гомельскага Цэнтру стратэгічнае цяжбы.

Удзельнікі сэмінару, Чарнігаў

Прадстаўнікі Харкаўскай праваабарончай групы Айгуль Муканова і Яна Заікіна, прадстаўляючы працу свайго Цэнтру стратэгічнай абароны, на прыкладах рашэньняў Эўрапейскага суду па правах чалавека падзяліліся з удзельнікамі досьведам абароны такіх правоў, як права на жыцьцё, права не падвяргацца катаваньням і жорсткаму абыходжаньню, аб правах асобаў, якiя ўтрымлiваюцца пад вартай, а таксама права на справядлівае судовае разьбіральніцтва.

У рабоце сэмінару таксама прыймалі ўдзел беларускія адвакаты, пазбаўленыя ліцэнзыяў пасьля падзеяў сьнежня 2011 году, якія спыніліся на ролі адвакатаў ў прасоўваньні міжнародных стандартаў у галіне правоў чалавека. На іхную думку, прычына неўспрыманьня міжнародных нормаў закладзеная ў самой судовай сыстэме, якая склалася ў Беларусі.

З удзелам адвакатаў была разгледжана беларуская практыка, калі Канстытуцыйны суд Беларусі дае заключэньне адпаведнасьці законапраекту перад ягоным падпісаньнем кіраўніком дзяржавы.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Леонид Судаленко: нашей стране не уйти от вопросов, которые поднимаются правозащитниками

В Чернигове состоялся семинар «Стратегические дела в практике правозащитных организаций. Имплементация де-факто норм международного права», организованный по инициативе Гомельского Центра стратегическое тяжбы. В течение 3-х дней белорусские правозащитники совместно со своими коллегами из Украины изучали особенности стратегических тяжб, знакомились с опытом стратегической обороны Харьковской правозащитной группы.

Представители Гомельского Центра стратегическое тяжбы Леонид Судаленко и Василий Поляков считают бесценным опыт своих коллег из других стран в вопросах ведения стратегических тяжб, направленных как на изменение существующих пробелов и недостатков в национальном законодательстве, так и практики его применения. Они также уверены, что не за горами то время, когда Беларусь ратифицирует Европейскую Конвенцию о защите прав человека, после чего белорусы смогут защищать свои права и в Европейском Суде по правам человека.

Л. Судаленко: – к сожалению, вынужден подчеркнуть тот факт, что в Беларуси очень сложно добиться положительного результата той или иной стратегической тяжбы. Субъекты, уполномоченные влиять на изменение законодательства и практику его применения, правозащитников пока не хотят слышать. В результате, с каждым годом накапливается количество решений Комитета ООН по правам человека по жалобам белорусских граждан о нарушении тех или иных прав, гарантированных международными договорами страны.

- Тем не менее, в ближайшей перспективе нашей стране не уйти от вопросов, поднимаемых правозащитниками. Опыт наших соседей, как на Западе, так и на Востоке показывает, что их правительство, так или иначе вынуждены реагировать на вопросы, поднимаемые правозащитниками в связи с нарушением прав человека, – подчеркнул руководитель Гомельского Центра стратегическое тяжбы.

Представители Харьковской правозащитной группы Айгуль Муканова и Она Заикина, представляя работу своего Центра стратегической обороны, на примерах решений Европейского суда по правам человека поделились с участниками опытом защиты таких прав, как право на жизнь, право не подвергаться пыткам и жестокому обращению, о правах лиц, содержащихся под стражей, а также право на справедливое судебное разбирательство.

В работе семинара также принимали участие белорусские адвокаты, лишены лицензий после событий декабря 2011 года, которые остановились на роли адвокатов в продвижении международных стандартов в области прав человека. По их мнению, причина невосприятия международных норм заложена в самой судебной системе, которая сложилась в Беларуси.

С участием адвокатов была рассмотрена белорусская практика, когда Конституционный суд Беларуси дает заключение о соответствии законопроекта перед его подписанием главой государства.

Паводле праўнай раcсылкі,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Аляксей Лапіцкі (Вільня, 2012)

Паведамленьне, зьвязанае са зваротам гомельскага палітыка Васіля Палякова ў КПЧ ААН па факце забароны правядзеньня “Народнага сходу” й наступнага адміністратыўнага перасьледу яго з арыштам і турэмным зьняволеньнем, пры ўсёй зразумелай сытуацыі ў краіне, усё ж так і прымушае задацца рытарычным пытаньнем… А менавіта, чаму б беларускім уладам не пераняць прагрэсыўны досьвед калегаў зь Вільні))?! Як кажуць – “СЛАБО”!?

Сапраўды, у нашых суседзяў падобных праблемаў не ўзьнікае. Бо паліцыя ў Летуве ў адрозьненьне ад беларускіх, так званых, праваахоўных ворганаў міліцыі акрамя карных функцыяў (скіраваных выключна супраць сапраўдных злачынцаў і правапарушальнікаў, а не грамадзкі актыўных суб’ектаў) мае галоўнай функцыяй – ахову правоў і свабодаў грамадзянаў, адлюстраваных у Канстытуцыі краіны ды такіх ейных міжнародных дамовах у галіне правоў чалавека, як Міжнародны Пакт аб грамадзянскіх і палітычных правах (МПГіПП).

Беларусь – таксама удзельніца дадзенай міжнароднай дамовы. Аднак, улады не выконваюць свае абавязкі перад грамадзянамі й нэгатыўна ставяцца да асноўных грамадзянскіх і палітычных правоў, адлюстраваных менавіта ў дадзеным фундамэнтальным праўным дакумэнце, а таксама ў Канстытуцыі краіны.

У адрозьненьне ад беларускіх службоўцаў, адносіны да такіх дакумэнтаў, як МПГіПП і Канстытуцыя, ва ўсіх службоўцаў і адказных асобаў Летувы самыя станоўчыя, пасьлядоўныя й сур’ёзныя.

Так, у прыватнасьці, на сустрэчы 29.03.2012 у Вільні з прадстаўнікамі Дэпартамэнту паліцыі пры Міністэрстве нутраных справаў Летувы, начальнік Адзьдзелу грамадзкай паліцыі па масавых мерапрыемствах і экстрэмальных сытуацыях, Саўлюс Казлаўскас, непасрэдна спасылаўся менавіта на дадзеныя праўныя дакумэнты як асноўныя ў вызначэньні ягоных непасрэдных прафэсыйных абавязкаў.

З усіх сустрэчаў, якія адбываліся напрацягу 25-30.03.2012г., і ў прыватнасьці ў Генэральнай пракуратуры, адвакатуры, Канстытуцыйным судзе й парлямэнце …, сталася зразумелым, што закладзеныя ў дадзеных асноўных праўных дакумэнтах нормы й стандарты права безумоўна ўлічваюцца ў штодзённай практыцы й непасрэдна накладаюць на прадстаўнікоў розных галінаў улады, на кожнага супрацоўніка суда, пракуратуры й паліцыі (у прыватнасьці) адпаведныя функцыянальныя абавязкі.

Як патлумачыў Саўлюс Казлаускас, дадзеная функцыя па стварэньні спрыяльных умоваў для гарантаванай рэалізацыі грамадзка-палітычных правоў і свабодаў грамадзянамі ў Летуве – ёсьць найпершым прыярытэтам для кожнага суб’екту права ды ўлады ў дзяржаве, якая сёньня зьяўляецца рэальным гарантам выкананьня на практыцы дадзеных агульнапрызнаных нормаў права ды адпаведных міжнародных стандартаў у галіне правоў чалавека.

Ну дык усё ж такі, чаму б беларускім уладам не пераняць прагрэсыўны досьвед калегаў зь Вільні…?!)) Няўжо й сапраўды – падгінаюцца каленкі!?

Матэрыялы па тэме (відэа):

Бараніць, ахоўваць, дапамагаць … (працяг сустрэчы, адказы й пытаньні, відэа)

Летувіская паліцыя: бараніць, ахоўваць, дапамагаць (пачатак сустрэчы, відэа)

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Почему бы Минску не перенять положительный опыт правовых преобразований Вильнюса)) …!?

Сообщение, связанное с обращением гомельского политика Василия Полякова в КПЧ ООН по факту запрета проведения «Народного собрания» и последующего административного преследования его с арестом и тюремным заключением, при всей понятной ситуации в стране, всё же так и заставляет задаться риторическим вопросом … А именно, почему бы белорусским властям не перенять прогрессивный опыт коллег из Вильнюса))? Как говорится – “слабо”!?

Действительно, у наших соседей подобных проблем не возникает. Ведь полиция в Литве в отличие от белорусских, так называемых, правоохранительных органов милиции помимо карательных функций (направленных исключительно против реальных преступников и правонарушителей, а не общественно активных субъектов) имеет главной функцией – охранять права и свободы граждан, отраженные в Конституции страны и таких её международных договорах в области прав человека, как Международный Пакт о гражданских и политических правах (МПГиПП).

Беларусь – также участник настоящего международного соглашения. Однако, власти не выполняют свои обязанности перед гражданами и негативно относятся к основным гражданским и политическим правам, отраженным именно в данном фундаментальном правовом документе, а также в Конституции страны.

В отличие от белорусских чиновников, отношение к таким документам, как МПГиПП и Конституция, у всех служащих и должностных лиц Литвы самое положительное, последовательное и серьезное.

Так, в частности, на встрече 29.03.2012 в Вильнюсе с представителями Департамента полиции при Министерстве внутренних дел Литвы, начальник Отдела общественной полиции по массовым мероприятиям и экстремальным ситуациям, Саулюс Казлаускас, непосредственно ссылался именно на данные правовые документы как основные в определении его непосредственных профессиональных обязанностей.

Из всех встреч, происходивших на протяжении 25-30.03.2012г., и в частности в Генеральной прокуратуре, адвакатуре, Конституционном суде и парламенте …, стало понятным, что заложенные в данных основных правовых документах нормы и стандарты права безусловно учитываются в повседневной практике и непосредственно налагают на представителей различных ветвей власти, на каждого сотрудника суда, прокуратуры и полиции (в частности) соответствующие функциональные обязанности.

Как пояснил Саулюс Казлаускас , данная функция по созданию благоприятных условий для гарантированной реализации общественно-политических прав и свобод гражданами в Литве – является первым приоритетом для каждого субъекта права и власти в государстве, которое сегодня является реальным гарантом выполнения на практике данных общепризнанных норм права и соответствующих международных стандартов в области прав человека.

Материалы по теме (видео):

Бараніць, ахоўваць, дапамагаць … (працяг сустрэчы, адказы й пытаньні, відэа)

Летувіская паліцыя: бараніць, ахоўваць, дапамагаць (пачатак сустрэчы, відэа)

Аляксей Лапіцкі,
праваабаронца,
прадстаўнік ПЦ “Вясна”,
Жодзіна

Васіль Палякоў, Гомель

Напярэдадні правядзення Народнага сходу, 9 кастрычніка 2011 года, суд прызнаў яго вінаватым у парушэньні артыкулу 23.34 КаАП (парушэньне парадку правядзеньня масавага мерапрыемства) і пакараў адміністратыўным арыштам.

Васіль Палякоў, які увесь тэрмін зьняволеньня трымаў галадоўку, не пагадзіўся з пастановай раённага суда й абскардзіў яе ў вышэйстаячых інстанцыях – абласным і Вярхоўным судзе. Але скаргі не былі задаволеныя.

У звароце ў Камітэт ААН палітык нагадвае, што Народны сход праводзіўся менавіта ў адпаведнасьці з законам «Аб рэспубліканскіх і мясцовых сходах». Разам з тым на судзе Васілю Палякову інкрымінавалі парушэньне закону «Аб масавых мерапрыемствах».

«Супрацоўнікі міліцыі ня мелі законнага права кваліфікаваць мае дзеяньні паводле нормаў закону «Аб масавых мерапрыемствах», паколькі гэтыя дзеяньні па распаўсюду друкаванай прадукцыі з заклікамі да ўдзелу ў мясцовым сходзе рэгулююцца законам «Аб рэспубліканскіх і мясцовых сходах». Маё права на свабоду правядзеньня мірных сходаў было абмежавана, а па якой прычыне – ні міліцыя, ні суд мне не патлумачылі», – камэнтуе Васіль Палякоў.

Ён лічыць, што артыкул 8 закону «Аб масавых мерапрыемствах» абмяжоўвае права на свабоду распаўсюду інфармацыі й ня можа адпавядаць міжнародным абавязкам Рэспублікі Беларусь, паколькі не матываваны інтарэсамі дзяржаўнай ці грамадзкай бясьпекі, аховай грамадскага парадку, здароўя ці абаронай правоў і свабодаў іншых асобаў.

Васіль Палякоў просіць Камітэт ААН разглядзець ягоную скаргу, устанавіць факт парушэньня з боку дзяржавы ягоных правоў, гарантаваных артыкуламі 19 і 21 Пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах, і параіць Беларусі прывесьці нормы закону «Аб масавых мерапрыемствах» у адпаведнасьць зь міжнароднымі абавязкамі.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Василий Поляков обжалует в Комитете ООН по правам человека арест за Народное собрание

4 мая заместитель председателя Объединенной гражданской партии и председатель Гомельской областной организации ОГП Василий Поляков обратился с жалобой в Комитет ООН по правам человека.

Политик считает, что белорусские власти в лице милиционеров, которые приговорили его к аресту на 5 суток за организацию Народного собрания, нарушили статьи 19 и 21 Международного пакта о гражданских и политических правах, а именно – право на свободу распространения информации и мирных собраний.

Накануне проведения Народного собрания, 9 октября 2011 года, суд признал его виновным в нарушении статьи 23.34 КоАП (нарушение порядка проведения массового мероприятия) и наказал административным арестом. Василий Поляков, который весь срок заключения держал голодовку, не согласился с постановлением районного суда и обжаловал его в вышестоящих инстанциях – областном и Верховном суде. Но жалобы не были удовлетворены.

В обращении в Комитет ООН политик напоминает, что Народное собрание проводилось именно в соответствии с законом «О республиканских и местных собраниях». Вместе с тем на суде Василию Полякову инкриминировали нарушение закона «О массовых мероприятиях».

«Сотрудники милиции не имели законного права квалифицировать мои действия согласно нормам закона «О массовых мероприятиях», поскольку эти действия по распространению печатной продукции с призывами к участию в местном собрании регулируются законом «О республиканских и местных собраниях». Мое право на свободу проведения мирных собраний было ограничено, а по какой причине – ни милиция, ни суд мне не объяснили», – комментирует Василий Поляков.

Он считает, что статья 8 закона «О массовых мероприятиях» ограничивает право на свободу распространения информации и не может соответствовать международным обязательствам Республики Беларусь, поскольку не мотивирована интересами государственной или общественной безопасности, охраной общественного порядка, здоровья или защитой прав и свобод других лиц.

Василий Поляков просит Комитет ООН рассмотреть его жалобу, установить факт нарушения со стороны государства его прав, гарантированных статьями 19 и 21 Пакта о гражданских и политических правах, и посоветовать Беларуси привести нормы закона «О массовых мероприятиях» в соответствие с международными обязательствами.

Паводле gomelspring.org,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Чарговую адмову ў дазволе на правядзеньне пікетаў атрымалі актывісты Аршанскай гарадзкой арганізацыі партыі “Справядлівы сьвет”. Яны падалі заяўкі на 2 масавыя акцыі 1 Траўня супраць росту коштаў і пагаршэньня сацыяльна-эканамічнага становішча грамадзянаў.

Пікеты зьбіраліся праводзіць у адмыслова дазволеных гарвыканкамам месцах. Больш за тое, на гэты раз заяўнікі нават накіравалі пісьмовыя прапановы ў Аршанскі ГАЎС, гарадзкую бальніцу й камунальнае прадпрыемства “Арыён” з просьбай заключыць дамовы на ахову, мэдычнае абслугоўваньне й прыборку тэрыторыі.

Аднак ні адна з вышэй пералічаных установаў ня выказала згоды заключыць такую дамову, што й сталася фармальнай прычынай для адмовы з боку гарвыканкаму.
Варта адзначыць, што з 2007 года Аршанскі гарвыканкам ня даў ані воднага дазволу на правядзеньне масавых мерапрыемстваў прыхільнікам апазыцыі.

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Оршанские власти вновь отказали в разрешении на пикетирование

Про данный случай Николай Уласевич узнал на Чернобыльском Шляхе в Минске и павЧарговую отказ в разрешении на проведение пикетов получили активисты Оршанской городской организации партии «Справедливый мир». Они подали заявки на 2 массовые акции 1 Мая против роста цен и ухудшения социально-экономического положения граждан.

Пикеты собирались проводить в специально разрешенных горисполкомом местах. Более того, на этот раз заявители даже направили письменные предложения в Оршанский ГОВД, городскую больницу и коммунальное предприятие “Орион” с просьбой заключить договора на охрану, медицинское обслуживание и уборку территории.

Однако ни одно из вышеперечисленных учреждений не выразила согласия заключить такой договор, что и стало формальной причиной для отказа со стороны горисполкома.

Стоит отметить, что с 2007 года Оршанский горисполком не дал ни одного разрешения на проведение массовых мероприятий сторонникам оппозиции.

Паводле spring96.org,
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

Мікалай Уласевіч

Актывіст патрабаваў дакумэнтаў па факце ператрусу 26 красавіка ў яго доме. Сам Мікалай Уласевіч у той дзень быў на “Чарнобыльскім шляху” у Менску. Агляд у доме на прадмет пошуку друкаванай прадукцыі праводзілі ў прысутнасьці жонкі актывіста. У выніку да канца невядома, што забралі прадстаўнікі міліцыі і, магчыма, спэцслужбаў.

Начальнік раённай міліцыі паказаў Уласевічу толькі пастанову на правядзеньне ў хаце агляду. Іншых папераў у яго, праўдападобна, і не было. У такой сытуацыі Мікалай Уласевіч напісаў скаргу пракурору Астравецкага раёну.

Пра дадзены выпадак Мікалай Уласевіч даведаўся на Чарнобыльскім Шляху ў Менску й паведаміў пра гэта ў часе ўласнага выступу з трыбуны перад удзельнікамі завяршальнага мітынгу ў парку “Дружбы Народаў” (гл. відэа).

Актывіст перакананы, што ніякіх законных падставаў праводзіць ператрус у ягоным доме не было, а такія дзеяньні сілавых стр чауктураў ёсьць палітычным перасьледам за ягоную актыўную дзейнасьць у грамадзкай ініцыятыве “Астравецкая атамная – гэта злачынства”.

Відэа – ТУТ

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Николай Уласевич требует документы по факту обыска

Активист из Варнянов Николай Уласевич продолжает добиваться от местной власти законности. Накануне он вместе с другим островецким правозащитником Иваном Круком направили специальное заявление Генеральному прокурору Республики Беларусь, а 28 апреля Уласевич посетил начальника Островецкой милиции.

Активист требовал документы по факту обыска 26 апреля в его доме. Сам Николай Уласевич в тот день был на “Чернобыльском шляхе” в Минске. Осмотр в доме на предмет поиска печатной продукции проводили в присутствии жены активиста. В результате до конца неизвестно, что забрали представители милиции и, возможно, спецслужб.

Начальник районной милиции показал Уласевичу только постановление на проведение в доме осмотра. Прочих бумаг у него, похоже, и не было. В такой ситуации Николай Уласевич написал жалобу прокурору Островецкого района.

Про данный случай Николай Уласевич узнал на “Чернобыльском Шляхе” в Минске и сообщил об этом во время своего выступления с трибуны перед участниками завершающего митинга в парке “Дружбы Народов” (см. видео).

Активист уверен, что никаких законных оснований проводить обыск в его доме не было, а такие действия силовых структур являются политическим преследованием за его активную деятельность в общественной инициативе “Островецкая атомная – это преступление”.

Видео – ЗДЕСЬ

Паводле spring96.org,
Падрыхтаваў Алесь Лета,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info

ФОТА: Alaksiej Lapicki